در نیمه راه برکت خیز رمضان دروازه‏‌های آسمان گشوده شد و زمین در ستاره‏ باران میلادی بزرگ به هلهله نشست و رایحه شکوفه‌‏های یاس کوچه‏‌های مدینه را آکنده کرد و امام حسن (علیه‏ السلام) با چشمانی علوی به دنیا آمد و افق رسیدن ارجمندش را دف کوبید و با نگاهی از جنس باران آمد تا آب‏ های آزاد جهان ماهیان تشنه دلش را میزبان شوند.

یا امام حسن(علیه السلام) هنگامی که آمدی ستاره ‏ها تکثیر شدند و آفتاب در شب ‏های تاریک رخنه کردند و همه پیراهن‏ ها بوی یوسف گرفتند و کبوتران از سقف خانه ‏ها لبریز شدند وآسمان آن‏ قدر آبی شد که آب‏ ها از یاد رفتند و زندگی از لبخند شما آغاز می ‏شود و بهارها در حاشیه سبز نام مبارکتان جان گرفتند.

15 رمضان سال سوم هجرت تاریخ چشم به جهان گشودن امام حسن مجتبی کریم اهل بیت (علیهم السلام) است که جزء بهترین ماه های خدا محسوب می شود. در این ماه امیرالمؤمنین امام علی(علیه السلام) و حضرت فاطمه (س) صاحب فرزندی شدند که با قدوم مبارک خود شادی و سرافرازی را با خود به خانه وحی آورد.

زمانی که امام حسن (علیه السلام) متولد شدند رسول اکرم (ص) در سفر بودند و امام علی(علیه السلام) و حضرت فاطمه (س)چشم به راه بازگشت ایشان بودند و زمانی که پیامبر گرامی اسلام(ص) از سفر بازگشتند طبق معمول همیشه ابتدا وارد خانه فاطمه (س) شدند و وقتی خبر متولد شدن امام حسن مجتبی (علیه السلام) را شنیدند شادمانی تمام وجودشان را فرا گرفت.

هنگامی که کودک را نزد پیامبر اکرم(ص) آوردند حضرت رو به امام علی (علیه السلام) کردند و فرمودند: «آیا او را نام گذاری کرده ای؟» عرض کردند: «من در نام گذاری وی بر شما پیشی نمی گیرم»؛ رسول خدا(ص) فرمودند: «من هم در نام گذاری بر خداوند سبقت نمی جویم» و در این هنگام جبرئیل از آسمان فرود آمد و از سوی خدای متعال به وی تهنیت گفت و سپس اظهار داشت: «خداوند تو را فرمان داده که نام پسر هارون، «شبر» را بر او بگذاری». حضرت فرمودند: «زبان من عربی است»؛ جبرئیل عرض کرد: نامش را «حسن» بگذار و پیامبر گرامی اسلام او را «حسن» نامید.

شأن و مقام امام حسن (علیه السلام) در کودکی

امام حسن مجتبی (علیه السلام) اولین مولودی است که از نظر شرافت نسب هیچ کسی به پای ایشان نمی رسد وجد بزرگوارشان پیامبر گرامی اسلام(ص)، پدر گرامی اش اولین امام و سیدالاوصیا، و مادر مکرمش نیز صدیقه اطهر سیدة النسا(س) است؛ هیچ کس قبل از امام حسن(علیه السلام) دارای چنین شرافت نسب و خاندانی نبوده است و ایشان در مکتب پیامبر اکرم (ص) و امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) رشد یافتند و در دامان برترین زنان عالم، حضرت فاطمه زهرا (علیهاالسلام) بزرگ شدند.

بهترین و شادترین دوران زندگانی امام حسن (علیه السلام) همان دورانی است که با رسول گرامی اسلام (ص) گذشت؛ امام حسن (علیه السلام) حدود هفت سال و شش ماه از عمر شریفشان را در کنار جد بزرگوارشان سپری نمودند و از محبت های بی دریغ و بسیار ایشان بهره بردند و علاقه و محبت پیامبر (ص) به حسن و حسین (علیهم السلام) به جایی رسیده بود که آن دو کودک را «ریحانه» می خواند و در جواب یکی از صحابه که عرض کرد: «ای رسول خدا، آیا ایشان را دوست داری؟»، فرمود: «چگونه ایشان را دوست ندارم این دو تن گل های خوش بوی من از دنیا هستند و من آن دو را می بویم»، و همین مضمون را درباره امام حسن (علیه السلام) فرمودند: «به راستی که او گل خوش بوی من در دنیاست و به راستی که این پسر من سیّد و آقاست».

بزرگی منش و سترگی روح امام حسن مجتبی(علیه السلام) چندان بود که پیامبر ارجمند اسلام (ص) ایشان را با کمی سن در برخی از عهدنامه ها گواه می گرفتند و آن گاه که پیامبر(ص) به امر خدا با اهل نجران به مباهله برخاست امام حسن و امام حسین(علیهم السلام) و حضرت علی(علیه السلام) و فاطمه (علیهاالسلام) را نیز به فرمان خداوند متعال همراه خویش بردند و آیه تطهیر در پاک دامنی آن گرامیان فرود آمد.

آقای جوانان اهل بهشت

در روایات بسیاری نقل شده است که پیامبر اکرم (ص) به امام حسن و امام حسین (علیهم السلام) محبت فراوان داشتند و می فرمودند که آن دو سید جوانان اهل بهشت هستند؛ همچنین در روایتی آمده است که رسول خدا (ص) فرمودند: «هرکس دوست دارد به آقای جوانان اهل بهشت بنگرد، به حسن(ع) بنگرد» و این گفتار پیامبر (ص) نیز مشهور است که فرمود: «اهل بهشت همگی جوان هستند» و این تذکر پیامبر گرامی اسلام(ص) به این دلیل است که عده ای فکر نکنند که برای پیران اهل بهشت نیز سیّد و آقایی خواهد بود چنان که امام جواد (علیه السلام) فرمود: «به خدا سوگند، در بهشت پیری وجود ندارد؛ بلکه همگی جوان هستند».